x

Het Marburg Virus

Het marburgvirus is de veroorzaker van een ernstige en vaak dodelijke ziekte, die gepaard gaat met hevige bloedingen uit alle lichaamsopeningen.

Het zeldzame virus lijkt sterk op het ebolavirus: beide behoren tot de familie van filovirussen (Filoviridae), en de door het marburgvirus veroorzaakte ziekteverschijnselen lijken sterk op de ziekte die door het ebolavirus wordt veroorzaakt. Beide virussen zijn ook afkomstig uit dezelfde regio in AfrikaOeganda en westelijk Kenia. De bron van het virus is een dierreservoir (zoönose). In 2006 werd bekend dat een buitenproportioneel groot aantal lijders was geassocieerd met grotten en mijnen, wat doet vermoeden dat de natuurlijke gastheer van het virus in een dergelijke omgeving moet leven. Een team van onderzoekers uit de Verenigde Staten en Gabon ontdekte het virus inderdaad in de fruitetende vleermuizensoort Rousettus aegyptiacus (Nijlroezet).

Hier kondigt Tedros Adhanom Ghebreyesus het schaamteloos aan.

Luister naar Professor Dolores Cahill wat de wereld nog staat te wachten als het aan die duistere criminele globalisten ligt. Zij zegt onder andere:

"De bijwerking van de booster "vaccinatie" zijn onder andere bloedingen.

De volgende plandemie zal de Marburg-pandemie zijn (deze behoort net als Ebola tot de hemorragische koortsen).

Het Marburgvirus veroorzaakt hemorragische koorts en bloedingen.

De bijwerkingen van de (booster) herhalingsvaccinatie wordt dus het Marburgvirus !

Voor het Marburgvirus is er zelfs al een PCR-test (door Gates) en - ongelofelijk maar waar - een vaccinatie!

De "vaccinatie" bevat onder meer het neurotoxine aluminium.

We hebben een goed immuunsysteem. We moeten het ondersteunen met vitamine C, zink en vitamine D.

De diagnose van het marburgvirus is moeilijk, omdat de ziekteverschijnselen aanvankelijk lijken op die van andere (besmettelijke) ziekten, zoals griepmalaria en tyfus.


U leest het goed GRIEP !

De ziekte heeft een incubatietijd van 2 tot 10 dagen. Hierna volgen plotseling optredende koortshoofdpijn en spierpijn. Binnen een week ontwikkelt zich een maculopapulaire huiduitslag (huiduitslag met vlekken en knobbeltjes) gevolgd door braken, pijn in de borst, buikpijn en diarree. De ziekte kan vervolgens steeds ernstiger worden, en gepaard gaan met geelzucht, een delirium, gestoorde leverfunctie en omvangrijke bloedingen. Herstel van de ziekte duurt lang, er kunnen nog zwelling van de teelballen, terugkerende hepatitis, en ontstekingen van het ruggenmerg, de ogen of de speekselklieren optreden.

Ik vroeg mij al af de laatste maanden hoe de psychopathische ‘genieën’ achter dit mondiaal schouwspel er strategisch zouden in slagen om de onvoorziene en te hoge v-schade af te dekken. En kijk er kondigt zich al een nieuw ‘monster’ aan ‘Marburg’ genaamd. Dit denkbeeldig monster zal als reden aangeduid worden voor de v-schade want de symptomen komen grotendeels overeen. Zeker nu de niet-gev. niet meer als zondebok kunnen afgeserveerd worden. Deze nieuwe pandemie zal worden gekoppeld aan een vernieuwde PCR-test. De symptomen van Marburg zijn oa hemorragische koorts en hevige bloedingen.

Steve Van Herreweghe

In dertig jaar tijd zijn er een dikke duizend gevallen van besmetting geconstateerd. Maar liefst zeventig procent van de geïnfecteerden bezweek binnen een paar weken. De reuzenvirussen Ebola en Marburg zijn én snel én dodelijk. En juist daarom vormen ze geen wereldwijde bedreiging voor de volksgezondheid.
Wanneer het Ebolavirus ter sprake komt, valt vaak ook de naam van het verwante Marburgvirus. Dat ontleent zijn naam aan de dodelijke infectie die zich voor het eerst voordeed in 1967, na invoer van een besmette Afrikaanse groene aap vanuit Oeganda naar de Duitse stad Marburg. Ebola en Marburg behoren tot de familie van de filovirussen, zo genoemd vanwege de draadvormige structuur (van het Latijnse filum, draad). De filovirussen zijn de grootste virussen die we kennen.

Het Marburgvirus heeft een diameter van 90 nanometer en een lengte van 790 nanometer, terwijl Ebola even dik is maar met zijn 970 nanometer iets langer. Er zijn zeer lange en vertakte virusagglomeraten waargenomen met een lengte tot 9800 nanometer, dat wil zeggen: ongeveer een honderdste millimeter. Voor virusbegrippen is dat reuzegroot. Alle andere virussoorten zijn min of meer bolvormig met een diameter van twintig tot zo’n vierhonderd nanometer.

In de periode vanaf 1967 zijn er verschillende episoden van besmettingen van de mens met Ebola of Marburg geweest. Bij de meeste mensen veroorzaakt een besmetting hoge koorts en ongecontroleerde inwendige en uitwendige bloedingen; bijvoorbeeld van de neus, ogen, tandvlees, of via de huid na het krijgen van een spuit. Hoewel de periode 33 jaar beslaat, hebben we slechts weet van in totaal 1300 à 1500 besmette patiënten. De agressiviteit van het virus blijkt uit het hoge sterftegetal: zo’n zeventig procent van de patiënten overleed binnen drie weken na het moment van besmetting.

Dat percentage mag indrukwekkend zijn, het totaal aantal sterftegevallen is dat niet. Dat is zo goed als verwaarloosbaar vergeleken met bijvoorbeeld het HIV-virus, dat verantwoordelijk is voor aids: de afgelopen 18 jaar zijn zo’n veertig miljoen mensen besmet geraakt, waarvan er 15 miljoen overleden. Het mag duidelijk zijn dat we de dwerg HIV harder moeten vrezen dan de reuzen Ebola en Marburg.